Een man heeft geprobeerd op het vliegveld van Bangkok 50 slangen mee te smokkelen in zijn koffer. Het veiligheidspersoneel had gemerkt dat er in de koffer x91iets levendsx92 zat. Toen ze de koffer openden, zagen ze 26 sokken, met daarin de slangen.

x93Schat, heb je de slangen al ingepakt?x94

x93Ja lieverd, ze zitten in de sokken.x94

Dag 2.
Nadat de wekker om 7 uur ging, we om 8 uur ontbeten hadden en om 9 uur klaarstonden om te vertrekken, gingen we weer op pad! Na ongeveer een half uur in de metro te hebben gezeten (we gingen een aantal keer fout – dankzij de leiding) en nog een kwartier te hebben gelopen kwamen we aan bij Checkpoint Charlie. Het was totaal niks van wat ik me ervan had voorgesteld: een wit huisje in the middle of nowhere. Wat bleek? Het stond gewoon midden op een autoweg, tussen allemaal winkeltjes en cafxe9tjes, een beetje populair te wezen. Op deze manier kon ik me ook niet echt goed voorstellen dat hier amper 50 jaar geleden duizenden toeristen doorheen zijn gelopen omdat je niet gewoon van Oost- naar West Berlijn kon gaan, zonder problemen te krijgen. Na weer flink wat foto’s gemaakt te hebben gingen we weer verder. Lopend door weer een winkelstraat gingen we naar de beroemde, reusachtige en vooral ook niet te missen Fernsehturm.
Deze reusachtige toren is zo ongeveer het eerste wat je ziet als je Berlijn binnenkomt. Hij steekt overal bovenuit met z’n 368 meter. Vanuit de ronddraaiende, glazen koepel kon je makkelijk over heel Berlijn kijken, ook niet gek als je je bedenkt dat dat op 203 meter boven de stad bevindt. Nu konden we zien waar we geweest waren, en waar we nog heen zouden gaan. Na weer in de overvolle lift naar beneden te zijn gegaan was het tijd voor een frappucino bij de Starbucks.
De volgende stop was Schloss Sans Soucis (zonder zorgen). De voormalige woonplaats van onder andere Frederik de Grote. Na een ingekorte rondleiding te hebben gehad (het duurde alsnog een uur of twee) liepen we naar Potsdam om daar zelf een tijdje te mogen rondlopen. Potsdam is een heel gezellig en toeristisch plaatsje. Om de vijf meter heb je wel een souvenirwinkel waar ze met name bekers, handdoeken en sleutelhangers met de Berlijnse beer of de Ampelmann erop verkopen. Na anderhalf uur was het tijd om te gaan eten. In Potsdam heb je de zogehete ‘Hollandse Wijk’,waar zich ook, hoe kan het ook anders, een pannenkoekenrestaurant bevindt. De pannenkoeken en poffertjes waren misschien niet helemaal wat we ervan hadden verwacht, maar het was wel gezellig.
Om half negen was het weer tijd om naar het hotel te gaan om daar de rest van de avond door te brengen.

Na ruim zes uur in de trein te hebben gezeten, twee uur vertraging te hebben gehad en nog wat geslapen te hebben waren we er eindelijk: Berlijn. De stad vol geschiedenis, wrok en prachtige gebouwen. Vijf dagen zouden we er blijven. Een paar van de leukste vijf dagen die ik ooit heb gehad.

Na me te hebben ingeschreven voor deze werkweek had ik er gelijk al veel zin in. Dit had ik eigenlijk al, maar het inschrijven maakte het rexebel. Met vrienden had ik al veel te vaak besproken wat we zouden gaan doen. En nu was het dan zover.

Om half zeven opstaan is nooit tof, maar nu vond ik het niet zo erg. Over anderhalf uur zou ik in de trein richting Berlijn zitten, en dan zou ik nog genoeg tijd hebben om te slapen.

Dag 1.
Om ongeveer zes uur kwamen we aan. Na snel onze bedden te hebben opgemaakt en onze spullen neer te hebben gegooid gingen we naar de McDonald’s om de hoek van ons jeugdhotel. Toen we klaar waren met eten en in de winkel ernaast wat drank te hebben ingeslagen gingen we naar de metro die ons naar het centrum zou brengen. Naar boven lopend verscheen ineens de Brandenburger Tor recht voor ons neus. Na wat foto’s te hebben gemaakt liepen we eronder door om naar de Rijksdag te gaan. Het was inmiddels al donker dus was alles wat we zagen nog nxe9t wat indrukwekkender. Eenmaal bij de Rijksdag aangekomen, een kwartier te hebben gewacht en nog een paar foto’s te hebben gemaakt, kregen we te horen dat we er niet in mochten vanwegen veiligheidsredenen. Toen gingen we maar in de bus door Berlijn rijden, om een idee van de stad te krijgen. Weer teruggekomen in het holtelletje, het zal een uur of 11 s’ avonds zijn geweest, hebben we nog even wat gedronken en zijn we lekker gaan slapen om de volgende dag onze benen uit onze vermoeide lijven te moeten lopen.

Ik denk dat ik wel voor een groot aantal mensen kan spreken als ik zeg dat we dit jaar een heerlijk Pasen hebben gehad. Met temperaturen ruim boven de 20 graden door het hele land was het paaseieren zoeken dit jaar zeker niet afzien.

Het buitengewone, warme weer dit jaar heeft alle records gebroken op toeristisch gebied. Naast de half miljoen Nederlanders die deze Pasen buiten de deur doorbrachten waren er ook nog eens 1 miljoen buitenlanders die ons land kwamen bezoeken. Samen brachten zij 750 miljoen euro op. De recrexebrende Nederlanders 550 miljoen en de buitenlanders, waarvan 65% Duitsers, 200 miljoen. Deze toeristische trek naar Nederland is volgens het Nederlands Bureau voor Toerisme en Congressen (NBTC) te danken aan het uitzonderlijk goede weer en de realtief laat gevallen Paasdagen.

Voorlopig blijft het vrij droog. Dit komt door de geringe regenval in maart en april en het warme, zonnige weer wat het overgebleven water verdampt heeft. Er kan wat regen vallen de komende dagen, maar dit zal bij lange na niet genoeg zijn om deze droogte te verdrijven. Zo'n droge lente is ongebruikelijk maar niet uniek. De droogte van dit jaar is te vergelijken met die uit de lente van 2007 en 1976. Of het deze zomer veel zal regenen of niet is moeilijk te voorspellen. In 1976 bleef het in de zomer ook droog, terwijl dit in 2007 niet het geval was.

Voorlopig kunnen we dus nog lekker genieten van het uitzonderlijk warme lentezonnetje, en wat er in de zomer gebeurt is een zorg voor later.

Drie dagen geleden heb ik de Samsung Galaxy Ace aangeschaft. Toen ik deze mobiele telefoon zag, moest ik hem hebben. Na hem uitgepakt en opgeladen te hebben kon ik aan de slag. Met m'n hersenen op Stand-By en m'n blik op oneindig ben ik op het toestel aan de slag gegaan. Al snel kon ik op internet, nadat ik het wachtwoord van ons draadloos internet in had gevoerd. Na in de Android Market een aantal Apps te hebben gedownload kon het feestje beginnen. Na een paar levels Angry Birds te hebben gespeeld, en WhatsApp te hebben gexefnstalleerd kon ik mijn handen niet meer van de Samsung afhalen. Het is een prima telefoon, zolang je hem niet met de Samsung Galaxy S gaat vergelijken. Hij is snel, gebruiksvriendelijk en hij heeft nog een mooi design ook. Voor de wat minder actieve gebruiker onder de mensen, een goed toestel. 

De vogels fluiten, de bloemen bloeien. Het is weer lente, en het voelt heerlijk. Die eerste zonnestralen die toch al best wel wat kracht hebben. De winterjas die je weer kan ruilen met je lentejasje. De nieuwe zonnebril die je al drie maanden in de etelage hebt zien liggen, en die je nu dan toch maar gaat kopen. Voor veel mensen is de lente het favoriete seizoen. Het is niet te warm en niet te koud. Er komt weer nieuw leven op aarde en het festivalseizoen begint langzaamaan weer. En ook niet te vergeten: de zomer komt ook weer aan! Dagjes strand, elke dag een ijsje en lekker barbequen in het park om de hoek. Een aantal weken vrij, waarvan je er driekwart doorbrengt op de crxe8che omdat pappa en mamma nog 'wat op kantoor moeten doen.' Ook de buitenlandse vakanties zijn een hoogtepunt in de zomer. En al ga je niet op vakantie, dan is er alsnog genoeg te doen met het lekkere weer. Kortom: het zou eigenlijk 12 maanden per jaar lente en zomer moeten zijn.

Daar sta ik dan, door het raam van de deur naar het optreden van twee meisjes te kijken. De hele zaal zit vol, een stuk of 150 mensen schat ik. Ik zie een paar leraren zitten, en ook de ouders van een vriend van mij. Tevens zitten er een paar vrienden van mij in het publiek. Ik krijg kriebels in mijn buik, we zijn bijna aan de beurt! Ik kijk even naar het bandje waarmee we dadelijk op gaan treden. We zijn met zes mensen. Twee zangeressen, een bassist, en drummer en twee gitaristen, waar ik er xe9xe9n van ben. Ik voel het plectrum in mijn achterzak zitten. Ik hoor applaus en gejuich. We zijn nu echt bxedjna. De twee meisjes gaan het podium af. De presentatrice gaat het podium op. Ik versta niet wat ze zegt, daar ben ik te nerveus voor. Met z'n zessen staan we voor de trap waarop we dalijk naar boven moeten lopen. Ik hoor onze namen. Show time! We lopen naar boven, en staan dirct in de spotlights. Ik pak m'n gitaar en ga op het krukje zitten dat voor me klaarstaat. Er wordt een microfoon boven mijn gitaar gezet, we zijn er klaar voor. De drummer tikt af, en daar gaan we. We spelen 'Live Forever' van Oasis.

Het gaat allemaal heel snel. Ineens zijn we alweer klaar. Ik heb een rood hoofd, dat kan ik voelen. Het is ook wel erg warm onder die spots. Ik kijk het publiek in, we buigen, en we gaan af. Vol van de adrenaliene springen we elkaar om de hals. We zeggen tegen elkaar dat het goed ging, dat we 'm 'gerockt' hebben. Het enige waar ik in eerste instantie aan kan denken ik het feit dat ik in het outro van het liedje m'n plectrum uit mijn handen liet vallen. Gelukkig herstelde ik snel, en krijg ik al snel te horen dat niemand het gezien of gemerkt had. Ik voel een kleine opluchting. Wat een geweldige avond. Nu is het tijd voor een feestje!

BRUSSEL – De Belgische senator Marleen Temmerman heeft de ondehandelaars in de kabinetsformatie opgeroepen geen seks te bedrijven, zolang er in Belgixeb geen nieuwe regering is gevormd. Dat hebben Vlaamse media vandaag gemeld.

Daar zit je dan, achter je computer de krant te lezen, en dan lees je dit. Dat de mannen en vrouwen in de kabinetsformatie van Belgixeb geen seks mogen hebben totdat ze een nieuwe regering hebben. Persoonlijk vraag ik me nu af hoeveel mensen hier gehoor aan gaan geven. Hoeveel mensen zullen er nou bij zichzelf denken, naast Temmerman, dat dit echt nut heeft. Het is nou niet zoiets spectaculairs als een hongerstaking. Daar zou je nog echt dood van kunnen gaan. Maar geen seks hebben? En hoe ga je dat tegen je partner zeggen, dat je niet met diegene naar bed mag, alleen maar omdat Marleen Temmerman dat graag wil. Ik zou ze voor gek verklaren.

Nou moet ik zelf ook toegeven dat het in Kenia wel is gelukt, dat het daar ook echt heeft geholpen. Maar zal dat een tweede keer ook lukken, in een totaal ander land? De onderhandelingen over de nieuwe regering in Belgixeb is nu al 7,5 maand bezig. Wat nou als dat nog een 7,5 maand gaat duren? Dan heb je straks geen xe9xe9n vrolijk gezicht meer tussen de kabinetformateurs zitten omdat ze allemaal al maanden droog staan. Nee, ik zie dit niet als een oplossing, maar zoals Temmerman zei: 'Zo kan het niet verder. Dan maar de benen dicht.'

Daar fiets ik dan. Het is ongeveer kwart voor vier in de middag. Ik heb een stevige tegenwind. Als ik bijna bij de eerste kraampjes van de zaterdagse markt ben, valt me een politieauto op. Eigenlijk is het niks bijzonders, die staan daar wel vaker, het enige wat ik er bij denk is dat ik nu niet op de stoep moet gaan fietsen. Als het stoplicht op groen springt, en ik verder fiets, zie ik nog een politieauto staan. Nu wordt ik toch wel nieuwsgierig. Langzaam fiets ik verder, om me heen kijkend of ik wat interessants kan ontdekken. Voor de centrale bibliotheek staan nog twee politiebusjes. Het is helemaal afgezet en ik ga me nou toch wel afvragen of er niet iemand is neergeschoten, maar ik zie geen ambulances staan. Ik fiets verder, want ik kan het niet riskeren om te laat om het werk te verschijnen.

Ongeveer twee en een half uur later zit ik in de kantine met een croissantje in mijn hand, een beetje voor me uit te staren. Ik vraag aan het meisje dat naast me zit of ze ook lang de markt moest fietsen. Ze legt me uit dat er een bommelding was. Mensen zouden een handgranaat in de bibliotheek hebben geplaatst. Mijn eerste gedachte gaat uit naar een vriendin van mij, die vaak in de bibliotheek studeert. Gelijk daarna realiseer ik me dat haar repetitieweek pas over is en ze voorlopig niet meer hoeft te leren. Het meisje naast me zoekt op haar witte blackberry op wat het laatste nieuws is. Ze moesten de hele bibliotheek ontruimen. Er zaten ruim 300 mensen in. Dat zal wel een hele klus geweest zijn. Nadat ze met speciale speurhonden het hele pand hadden doorzocht, bleek het een valse melding geweest te zijn. 

Op de terugweg naar huis kijk ik nog even naar de bibliotheek die er nu vredig bij staat, alsof ik het allemaal heb gedroomd.